Wraakgevoelens
Maandag 25 mei 2009 is de publicitaire aftrap geweest van het boek "Wraakgevoelens".
ISBN: 978-90-7936-206-6.
Achttien ouders beschrijven hoe zij van het ene op het andere moment hun zoon of dochter door een misdrijf kwijt raakten en welke lijdensweg op deze traumatische gebeurtenis volgde. Elf moeders, zes vaders en een zus, namens haar ouders . Ze vertellen over de tranen, de wanhoop, de vertwijfeling, de frustraties, de eenzaamheid en de wrok. Maar ook over de liefde, de steun, de troost en de kracht die ze kregen en- ondanks de ellende- konden geven.'
In dit boek komen aan het woord de nabestaanden van de volgende slachtoffers:
Sabrina Smit
Mariëlla de Geus
Alan Roos
Tinka van Rooij
Regina van Vugt
Nienke Kleiss
Sjoerd Rutten
Natasja Veenman
Cornelis Speksnijder
Wikky Pannenburg
Maaike Kuiper
Caroline Pino
Pascal Keijzer
Kamiel Snaphaan
Rudy Oordt
Hester van Nierop
Jeanny Wagemans
Katja Suringa
Het boek is een eerbetoon aan hun volkomen onschuldige kinderen die van hun moordenaar(s) niet langer mochten leven.
Toespraak Sophia Kammeijerbij Presentatie Wraakgevoelens 7 juni 2009
Bekijk ook Reprtage van Netwerk over deze publicatie klik hier
Onderstaand artikel bericht over Wraakgevoelens uit de Volkskrant van 27-05-2009
Volkskrant 27-05-2009, pagina 20
Boek Wraakgevoelens
'Met een kussen sla ik op het bed en gil ik alle hoeken vol'
'Wraakgevoelens' is een boek vol machteloos verdriet. Ouders vertellen over
de moord op hun kind, de dader, en het leven ná. 'We hebben het gevoel dat
we hebben gefaald.'
Door
CHARLOTTE HUISMAN
Hester, de 27-jarige dochter van Arsène van Nierop, werd in 1998 vermoord in
het Mexicaanse Cuidad Juárez. In haar totale ontreddering verbrandt moeder
de snippers van de compositietekening van de dader boven de gootsteen. Later
begint ze de stichting Hester, voor hulp aan andere slachtoffers van geweld
in Cuidad Juárez. Ze kreeg er vorig jaar een mensenrechtenprijs voor.
'Gevoelens van wraak zijn zo zinloos', schrijft Van Nierop. 'Ik doe liever
iets terug voor al die andere slachtoffers. Hiermee voel ik dat ik op een
positieve manier strijd voor het kwaad dat onze Hester is aangedaan.'
Van Nierop heeft haar machteloze verdriet weten om te zetten. Want
wraakgevoelens van een tot dan toe onvoorstelbare heftigheid blijken veel
ouders van vermoorde kinderen te verteren. Een van hen had al een pistool in
de hand genomen. Een andere ouder schrijft: 'Dood moet hij, enorm dood. Met
een kussen sla ik op het bed en gil ik alle hoeken vol.'
In Wraakgevoelens - verhalen van ouders van vermoorde kinderen vertellen
achttien ouders hun verhaal. Het lijkt te veel leed om te bundelen in één
kaft.
Maar uit de bundeling blijkt ook de meerwaarde. De ouders beschrijven met
gevoel voor detail hun verloren kind, en hoe het ze is vergaan sindsdien.
Levens raken ontwricht, relaties wankelen, sommigen lijden aan een
posttraumatisch stresssyndroom. Ouders voelen zich vaak miskend in hun
verdriet. De media gedragen zich onbehoorlijk, vindt bijvoorbeeld Yolande
Kleiss, moeder van Nienke. Haar bijdrage laat een andere kant zien van de
Schiedammer parkmoord, waarvoor in eerste instantie de verkeerde is
veroordeeld.
Vooral het rechtsysteem krijgt er van langs. Voor bijna alle ouders was de
berechting van de dader een ontluistering. De gevangenisstraf staat volgens
hen niet in verhouding met de daad. En de nabestaanden worden aan hun lot
overgelaten, menen zij.
Vader Ad Wagemans, wiens jongste dochter in 2004 werd vermoord door haar
ex-vriend, schrijft: 'Het frustreert ons. Voor moordenaars worden kosten
noch moeite gespaard, maar nabestaanden moeten zelf alles maar zien te
regelen en de kosten zelf ophoesten. Ik ken leden van de Vereniging Ouders
van een vermoord Kind die in financiële problemen zijn gekomen omdat ze niet
meer in staat zijn om te werken en uiteindelijk van een uitkering moeten
leven.'
Als Wagemans aan de politie vraagt of zij kunnen voorkomen dat de dader en
mededader na vrijlating bij hun in de buurt komen wonen, vangt hij bot. 'Wij
kunnen niet garanderen dat wij, als wij in de toekomst geconfronteerd worden
met Paul of Mattie of komen te weten waar zij zich ophouden, hen niet gaan
opzoeken. Als ouder wil je je kind beschermen, maar dat konden wij niet. Nu
hebben we het gevoel dat we hebben gefaald. Dat wil ik rechtzetten door de
moordenaars tegen te komen. Ieder ouder die op deze manier zijn kind
verliest, wil wraak.'