Workshop van Herman de Monnink, 31 oktober bij de VOVK
| Thema is verder na de moord: | Hervinden van kracht |
| Reduceren van stress |
Belangrijk voor de verwerking is een goede feitenreconstructie en een goede belevingsreconstructie; is het afscheid goed geweest, voldoende en waardig...
(omdat je in de beginfase in shock kan zijn is het van belang dat je hierin ondersteuning krijgt, Casemanagement)
Feitenreconstructie heeft vooral te maken met de shock, het trauma, het plotselinge, de grip kwijt. Herman geeft nogmaals aan hoe belangrijk het is om afscheid te kunnen nemen van je dierbare. Hij/zij is je afgenomen. En het is goed iets terug te krijgen, door de foto's vertelt een moeder had ik "mijn" weer terug. Of "door de grond te voelen, vast te houden waarin mijn kind was begraven had ik iets teruggekregen"
Daarnaast is het pijnlijk, hartverscheurend om je kind te begraven maar nog erger om een kist te begraven en niet te weten (zeker, echt in je hart) dat jouw kind daarin ligt.
Daarom ook is het goed dat er nu casemanagers zijn die de belangen kunnen behartigen van de nabestaanden, die vaak heel goed weten wat zij willen maar niet bij machte en kracht zijn om dat nu voor elkaar te krijgen. En daarnaast zijn er veel professionals die nabestaanden willen beschermen en hen afraden om nog te kijken of te voelen. (er was een vrouw die het lichaam niet meer mocht bekijken omdat het te erg verbrand was, het was ingepakt maar ze mocht het wel helemaal voelen)
Ook na jaren kan dit nog steeds een toegevoegde waarde hebben, bijvoorbeeld door het bekijken van foto's. Als een nabestaande stagneert in de verwerking en blijft aangeven foto's te willen zien. Dan is het aan de therapeut, of casemanager om hierin te begeleiden en ook hierin de weg van de geleidelijkheid te kiezen. Bijvoorbeeld eerst zelf de foto's te bekijken.....stap voor stap te bespreken waarom iemand de foto's wil zien en dan bekijken of die foto's dat inderdaad ook kunnen laten zien.
Afscheid nemen is het afronden van de periode dat je dierbare nog levend was...
overgangsperiode, geleidelijk, kan jaren duren.........
Afronden
Verdriet - pijn gemis
Boosheid- onrecht, agressie naar de dader
Angst - illusie stuk, dreiging......niet opnieuw durven hechten aan mensen
Het is nodig om bovenstaande emoties ruimte te geven, vormen te vinden om te kunnen ontladen en of expressie aan te geven, in plaats van ze vast te houden of op te kroppen. Dat vergroot de stress en zal je tegenhouden in het hervinden van je kracht.
Als je de pijn en gemis opkropt kan het zijn dat je in shock blijft, of depressief wordt...
Als je de boosheid opkropt kan het zijn dat je waakzaam blijft en alert, en in het ergste dat je zelf een agressor wordt, of je kinderen.....
Als je de angst niet onder ogen ziet en uit, kan het zijn dat je bang blijft, voor je omgeving, voor de dader, bang om je opnieuw te hechten aan mensen, bang om dood te gaan.
Belangrijk is dat je langzamerhand de regie pakt over jouw leven na de dood van je dierbare.
Het gaat er niet om hoe lang het duurt, verdriet en gemis duurt een leven lang, maar wel of je ook een leven na de dood van je dierbare op mag en wilt pakken.
NB: In een relatie is het goed te weten dat de ander een ander tempo kan hebben, andere uitingsvormen, andere behoeftes, praat hierover, veroordeel niet en zoek eventueel hulp
