Verder na moord
Herman de Mönnink, rouw- en traumatherapeut, ging op 31 oktober met ons in gesprek.
Hier volgt een kleine impressie van deze middag.
Twee thema's stelde Herman in het middelpunt, namelijk het herwinnen van kracht en het reduceren van stress. Hoe kan je die stress kwijtraken? Want dat was voor hem gesneden koek: na zo'n vreselijke gebeurtenis als moord ontstaat negatieve stress. Aanhoudende negatieve stress heeft uiteindelijk ook een heel slechte invloed op je gezondheid en geestelijk welzijn!
Woede, verdriet en angst zijn de veroorzakers van die negatieve gevoelens, dat is ons natuurlijk wel bekend. Van het ene moment op het andere is gebleken dat een dreiging, zoals moord echt bestaat! Het is ons overkomen.
Hoe raak je je angst kwijt, of hoe vind je een weg om bijvoorbeeld je boosheid op een goeie manier te uiten? Dat blijkt heel verschillend te zijn en er is geen specifieke richtlijn voor te geven, behalve dan dat je door moet blijven zoeken tot je iets gevonden hebt om die negatieve gevoelens van je af te kunnen gooien. Het maakt niet uit... fietsen, kickboksen, met een tennisracket op een kussen slaan... lege plastik flessen tegen een muur gooien, neem desnoods een stapeltje oud serviesgoed. Als je maar zorgt dat je omgeving er geen hinder van heeft: boos worden zonder destructie. Het is ook belangrijk dat je je zowel fysiek als in woorden uit.
De klap van de moord is zo heftig geweest en plotseling, je valt als het ware in een diepe afgrond. Je hebt soms niet eens in de gaten dat je zo'n eind naar beneden valt. Je komt terecht in een soort onbekend niemandsland, Je hebt een tijd nodig om de draad weer enigszins te kunnen oppakken. Die overgangsperiode kan jaren duren langzaam probeer je weer stapje voor stapje uit die afgrond omhoog te klimmen. Die overgangsperiode is ook nodig. Soms wordt die overgeslagen door bijvoorbeeld verslaving, of verschrikkelijk hard werken. Maar vroeg of laat breekt dat op.
Een aantal zinnen die bij mij bleven hangen waren:
• Relaties hebben een hoog percentage risico op echtscheiding. Vaak reageert de een heel anders dan de ander, geef elkaar de ruimte, tolereer elkaars reacties!
• Voor moeders, meer dan voor vaders is het een oerpijn. Moeders lopen dan ook een hoger risico op bijvoorbeeld verkeersongelukken.
• Het contact met hulpverleners hoeft niet altijd te klikken. Krijg je iemand tegenover je die je niet aanspreekt of die je niet ligt, aarzel niet en zoek gewoon een ander.
• Daders kan je zien als mensen die vals gemaakt zijn in hun opvoeding. Het werkt net als bij dieren. Daarmee is er geen enkel excuus voor wat ze gedaan hebben, maar regelmatig zie je dat daders de agressie die zij hebben meegemaakt botvieren op een onschuldige ander.
• Laat dat explosieve mengsel van woede en boosheid eruit komen. Ook als het je kinderen of kleinkinderen zijn. Het geeft niet als ze op de achterbank van de auto een moord zitten te beramen tegen de dader die hun oom heeft vermoord, tenzij het vaste vormen aanneemt. Dat moet je zien als spel, het is hun manier om die negatieve gevoelens kwijt te raken, zowel in woord als in spel. Zoek ook bij hen manieren zodat ze hun boosheid/verdriet/angst kwijtraken.
• Probeer ook je eigen pijn, boosheid en agressie in goede banen te leiden.
Herman vroeg Nico en Joke hun verhaal te vertellen over de moord op hun dochter Judith. Hun verdriet, hun woede en angsten en hoe ze hiermee om waren gegaan.
Nico en Joke zaten met Herman in de kring die wij vormden. Het werd een heftig en aangrijpend verhaal. Maar ook zo herkenbaar! Iedereen kwam wel ergens in de lange weg na die moord iets tegen dat hij zelf ook zo had ervaren.
Aan het eind was er ruimte om vragen te stellen.
Daarna vertoonde Herman een film over een monument van gedenkstenen in Boston: ‘The garden of peace'. Ook daar werd je weer stil van, prachtig!
Herman had ook een vraag aan ons.
Binnenkort heeft hij een gesprek met rechters. Hij wil graag - vanuit onze ervaring als nabestaanden van moord - horen wat rechters wel en niet moeten doen richting nabestaanden van moord. Mocht je hier ideeën over hebben, mail ze dan naar: monnink@verlieskunde.nl (website: www.verlieskunde.nl). Bij voorbaat dank.
Als uitcheckronde vroeg hij aan iedere aanwezige in een word of korte zin de middag te omschrijven:
Hele intensieve middag; Hoopvol; We konden ons verhaal weer kwijt; Herkenning; Heeft druk op me gezet na te denken; Je beleeft het weer helemaal; Godsvertrouwen; Waardevol; Veel herkenning; Hoopvol; Heel complexe materie; Ik blijf fietsen; Niet alleen staan in je verdriet; Heel herkenbaar anders; Waardevol; Veel steun aan elkaar; Bevestiging dat je verder kunt; Heel indrukwekkend; Hoopvol; Chaos; Te veel om te verwoorden; Van waarde; Aangrijpend, leerzaam; Minder waardevol; Herkenning; We gaan samen de draad oppakken; Erg goed, veel geleerd; Waar blijft mijn boosheid?; Mijn boosheid kwam na tweeënhalf jaar; Leerzaam; We vechten ervoor dat jeugdzorg Groningen van de kaart wordt geveegd, vanwege de wantoestanden met onze kleinkinderen; Waardevol; Nadenken; Warme deken; Duidelijk, ik moet zoeken naar een goeie; Veel stof tot nadenken; Blijven nadenken; Geen idee; Thuis ga ik kijken naar goeie stappen; Ik ga zelf beslissen wat ik wel en niet meer wil; Waardevol, ik probeer te overleven; Ik ga een therapeut zoeken; Na de moord is het goed met me gegaan, ik heb geen bitter verdriet; Ik wil iets uit de middag halen van sterkte; Emotioneel; Identificatie: na elf jaar ga ik zoeken; Ik wil een gesprek; Leerzaam; Je gebondenheid met lotgenoten heb ik weer gevoeld.
Het was een heel bijzondere bijeenkomst, hopelijk zien we Herman de Mönnink nog eens terug!
Arsène van Nierop