Impressies van de lotgenotenbijeenkomst 30 juni 2007
Het thema: De overledene emotioneel een andere plek in je leven geven en leren je eigen leven( inclusief de anderen die daarbij horen) verder te leven. Dit was een van de punten uit de presentatie die op 2 juni was gegeven door RuthMarijke Smeeding.'Is het niet juist zo dat deze bijeenkomst de enige plaats is waar je niet wilt horen dat je de overledene een "ander plekje" moet geven?', was een van de eerste reacties op dit gekozen onderwerp. 'Want… kan je dat? Je leven houdt op, je bent gedeukt en beschadigd, je sukkelt door, maar het is toch niet meer je eigen leven…' Iedereen herkende natuurlijk meteen dat gevoel en de verschillende reacties waren dan ook: 'Met je leven omgaan wordt een verplichting'…en 'leren aanvaarden dat de ander dood is, nou dat is drie bruggen te ver! Je wilt zeker niet van een ander horen dat je weer verder moet…'
Het moet namelijk uit jezelf komen, dat is hierbij gewoon het allerbelangrijkste. Bij sommigen kwam op een gegeven moment een punt dat ze zichzelf afvroegen: 'wat kan ik nog… wat wil ik nog'.'Ja ik wil voor mezelf, voor mijn andere kinderen'. 'Maar', was daarop de conclusie: 'wees daar maar dankbaar voor, als je dat dan weer kunt opbrengen!'
Tja en zo kwamen we dan ook op dat enorme probleem, de andere overgebleven kinderen. Bij de presentatie van RuthMarijke Smeeding kwam naar voren dat haar moeder absoluut niet over de dood van haar broer met haar sprak. Een totaal ander tijdsbeeld dan dat we op dit moment hebben. Nu worden broers en zussen juist zo veel mogelijk betrokken bij het verdriet. En ook dat is soms lastig voor ze te hanteren. Want je kinderen hebben toch weer een ander soort ritme in de verwerking van het verdriet en de woede. Ze komen met de mededeling dat ze nou eindelijk wel weer eens een 'gewoon leven willen leiden'… Alsof dat nog mogelijk is voor ze, alsof hun leven niet ook kapot is… Toch hebben kinderen wel die flexibiliteit zich af en toe af te sluiten voor het verdriet en eventjes hun eigen gangetje te gaan, eventjes alles vergeten en uit hun dak te gaan bijvoorbeeld. En hoe dan ook, in vergelijking met het verleden laat je ze in ieder geval kiezen: meepraten of juist niet…
Dan die vragen van de buitenwereld… 'Gaat het weer een beetje?'Mensen kunnen niet aan je buitenkantje zien hoe verschrikkelijk je binnenkant beschadigd is. Hoe anders is het wanneer je je twee benen mist. Dan vraag nooit eens iemand of je nou weer gaat lopen!
De eerste maanden trekken in een zwarte regensluier aan je voorbij. Maar dan schijnt ineens weer eens echt de zon. Je kan wel buiten gaan zitten, maar je gevoel vertelt je dat dat helemaal niet gaat. Je zou misschien wel willen, maar je krijgt het niet over je hart om het ook echt te doen. Totdat je erbij stil staat en je je realiseert dat je zoon of je dochter misschien eigenlijk niets liever zouden willen dan dat je gewoon eindelijk weer eens lekker in die zon gaat zitten! Dus moet je je soms afvragen wat jouw zoon of dochter nou zou vinden! Of die dat zouden zien zitten, zo'n ouder met zo'n groot verdriet dat het nooit meer over gaat…
En dan eindelijk heb je het gevoel dat je je kind een lekker plekje hebt gegeven. Ergens speciaal in het middelpuntje van je hart… lekker veilig opgeborgen tegen alle verdere invloeden. Je praat met je kind in gedachten, je bespreekt de hele wereld met hem of haar… totdat je opeens weer met een snik en een traan in dat gat flikkert. Je bent toch zo kwetsbaar!
Door de eerste fase heen...
Hieronder vind je in het kort de beschrijving van de bijeenkomst: van 18 november 2006 13.30 uur in het gebouw "De Kom" in Leusden
Het thema luidde: Door de eerste fase heen...
Je kind is kort geleden vermoord. En wat is kort… is dat een jaar, twee jaar, drie jaar? De een zal dat korter ervaren dan de ander. In ieder geval heb je allemaal gemeen dat je voortdurend worstelt met de vraag hoe nu verder te gaan met je leven. En niet alleen met je eigen leven, vaak heb je een echtgenoot of de andere kinderen waar je ook zorg om hebt. Het leven komt mateloos ingewikkeld op je over en energie ontbreek aan alle kanten…
Er zijn ook ouders waarvoor dit langer geleden is. Die al terug kunnen kijken… Wat is het dan prettig om van lotgenoten met 'ervaring' te horen hoe je na verloop van tijd in het leven komt te staan. Natuurlijk gaat het niet over, dat begrijpt een kind nog wel, maar het geeft toch wat ruimte om te horen wat je min of meer te wachten staat. Ook als dat betekent dat het toekomstige leven niet altijd even rooskleurig zal zijn. Iets meer duidelijkheid geeft je wel wat meer rust. En dat heb je juist zo hard nodig!
In verschillende groepen konden ouders die hun kind langer geleden hadden verloren van gedachte wisselen met ouders die nog zo verschrikkelijk aan het gemis van hun kind moeten wennen.
Door naar elkaar te luisteren en elkaar vragen te stellen hielpen we elkaar.