"EMOTIES"
(van de website www.wervershoof.nl)
3 oktober 2008
Deze keer wil ik graag uit mijn agenda putten. Zaterdag 20 september was ik uitgenodigd voor de stille tocht op de dag van de herdenking van slachtoffers van geweld in Hoorn. Een paar dagen later schrijf ik dit stuk en tijdens het schrijven voel ik weer de emotie van die zaterdag.
Het was een drukke agenda. Om half tien werd ik in Opmeer verwacht. Dus om 9 uur in de auto. Mijn taak was een toespraak houden ter gelegenheid van de aftrap van een training voor mensen die gemeenteraadslid willen worden.
Daarna ben ik namens het college van B&W naar Hoorn gegaan. Ik had de uitnodiging wel gezien, maar wat ging gebeuren wist ik niet precies. Ik had het voornemen om ‘even mijn gezicht te laten zien’, zoals dat heet. Ik had daarna nog een afspraak in Wervershoof en ’s avonds de brandweeravond. Ik had wel tijd genoeg, maar ik dacht: “Niet al te lang blijven, ik wil op zaterdag nog wel een paar uurtjes vrij hebben”. Hoe anders kan het gaan.
Ik kwam om ongeveer kwart over elf aan. Bij de nadering van het plein voor het theater was de drukte al te zien. Binnen was een optreden
van Lenny Kuhr aan de gang. Ik werd verwelkomd door de mensen die de manifestatie organiseerden, het begin van een indrukwekkende bijeenkomst waar ik tot in de middag zou blijven. Er waren heel veel landelijke politici, provinciale bestuurders, vertegenwoordigers van de gemeenten in West Friesland, vertegenwoordigers van politie en van de kerk. En, niet te vergeten, veel belangstellenden uit West Friesland.
Uit alle hoeken van het land waren mensen gekomen om hun naasten te gedenken, ook uit Wervershoof. Ik heb vele verhalen aangehoord, stuk voor stuk hartverscheurend. Sommigen wilden vergeven, sommigen waren woedend, maar allen hadden blijvende littekens. Als je hoort hoe levens worden verwoest door een moord, soms meerdere familieleden in een keer, dan weet je nauwelijks wat je moet zeggen.
Er was buiten - gelukkig was het prachtig weer - een podium gebouwd waar een aantal sprekers het woord voerde. Wat een ongelooflijk moeilijke opgave om betekenis te geven aan woorden. Mensen die vaker in het openbaar een toespraak moeten houden, hadden er zichtbaar moeite mee. Er is al zoveel gezegd, wat moet daar nog aan toegevoegd worden. Hetzelfde gevoel had ik als ik met nabestaanden sprak. Steeds had ik het gevoel dat mijn woorden nietszeggend waren. Na eenkort optreden begon de stille tocht door de binnenstad van Hoorn.
Er was een enorm lang spandoek. Daarop stonden 175 namen van mensen die door geweld waren omgekomen. Iedere nabestaande stond bij de naam van het eigen familielid. Allen hielden het honderden meters lange doek vast. De tussenliggende plaatsen werden ingenomen door de genodigden en belangstellenden. Ik liep achteraan met achter mij alleen nog een kamerlid. Daarachter de overige genodigden.
Tijdens de tocht zei een van de nabestaande tegen mij: “Dit vind ik mooi”. Hij vertelde dat anderhalf jaar geleden zijn zoon van 24 jaar was vermoord. Zijn vrouw zei: “Verder naar voren loopt mijn schoonmoeder, want haar broer is een half jaar later vermoord”.
Ik zweeg.
Het was druk in Hoorn. Vanwege het mooie weer zaten de terrassen vol en er was heel veel winkelend publiek. Maar het was stil.
Op de terrassen werd niet bediend, het winkelpersoneel stond op straat. Deze stille schreeuw om aandacht voor dit leed hield iedereen in de ban. Aan de kant van de weg was de emotie voelbaar. Het was ook onmogelijk om niet onder de indruk te geraken van dat lange spandoek met al die namen.
De terugkomst bij het theater werd omlijst door doedelzakmuziek. Dat klonk mooi, ik zag veel tranen, het was ontroerend.
Na de tocht ging het programma nog verder. Hoewel de uitnodiging alleen voor de stille tocht was, wilde ik toch nog blijven. Direct in de auto stappen lukte gewoon niet. Er waren weer een paar sprekers en een optreden. Nabestaanden lieten merken ontzettend blij te zijn met deze dag en met onze belangstelling voor wat hen was overkomen. Onwillekeurig had ik steeds het gevoel die mensen in de weg te lopen bij hun herdenken. Het gaf een goed gevoel dat ze het zelf zo niet voelden.
Na nog een uur ben ik uiteindelijk stil vertrokken.
Zelden in mijn leven ben ik zo onder de indruk van wat ik had meegemaakt, thuisgekomen.
Uw reactie is van harte welkom. Mijn mailadres: weblogburgemeester@wervershoof.nl