Welkom bij het bezoek van de minister-president Balkenende
11 november 2009
Meneer Balkenende, mag ik u namens ons ouders heel hartelijk welkom heten? U bent hier bij de Vereniging Ouders van een Vermoord Kind. We vinden het van belang en ook eervol, dat u hier vandaag bent én dat u zelf het initiatief hebt genomen om ouders te ontmoeten die hun kind verloren hebben door geweld. Het is mooi dat we vandaag de gelegenheid hebben om in gesprek te gaan.
Bij het jubileum van Slachtofferhulp Nederland gaf u al aan dat de ontmoeting met ouders van vermoorde kinderen u diep raakt en dat u dat met u meedraagt. Helaas zult u vandaag weer veel verdrietige verhalen horen. Onze kinderen zijn allemaal gruwelijk om het leven gebracht en het is niet makkelijk voor hun ouders om het leven verder te leven. Er gaat veel in ouders om aan verdriet, woede, onmacht. Ook broers en zussen hebben hun vragen en van hen zult u horen wat het verlies van hun broer of zus voor hen betekent.
Er zijn nog een paar medewerkers van uw ministerie meegekomen, en wel de heer van Eck, en mevrouw Palli, ook u wens ik welkom. En een goede bekende van ons, Aafke Pleket, medewerkster op justitie, waar wij al jaren mee overleggen, ook jij hartelijk welkom.
Meneer Balkenende, u bent vandaag onze hoofdgast. Maar misschien zijn de ouders vandaag wel uw gasten. U stelde voor de tijd niet aan speechen te besteden, u wilde vooral luisteren en in gesprek zijn met ouders, en dat is precies wat wij ook graag willen. Juist een gesprék met u stellen wij zeer op prijs.
Naast úw komst hebben we vandaag een paar andere gasten uitgenodigd, te weten Mevrouw Sybesma en de heer Contino van het Fonds Slachofferhulp en de heer Smit van Slachtofferhulp Nederland. We hebben door de jaren heen goede contacten en samenwerking met hen. Ook zij zijn hier niet om ons toe te spreken, nee, zij zullen ook aanschuiven aan tafels met ouders en met hen in gesprek gaan. Het is ook voor hen een mooi moment om te horen wat er bij ouders leeft.
Op de tafel staan de foto's van onze kinderen. U kunt het zien, allemaal jonge mensen, die nog zoveel toekomst voor zich hadden, prachtige kinderen, zo wreed uit het leven genomen. Om hen komen wij ouders bij elkaar. Zij verbinden ons met elkaar.
Meneer Balkenende, ik hoop dat u, naast de verdrietige verhalen, ook onze kracht en moed - misschien moed der wanhoop - ziet om te overleven en vervolgens weer te durven leven. Hoe we niet zozeer klagen, maar wel aanklagen wat niet goed gaat. Laten we verder geen tijd verspillen.
Mag ik u uitnodigen aan te schuiven?
Sophia Kammeijer