Themabijeenkomst 21 maart 2009
Je hebt je leven een beetje weten op te pakken. Dan vragen je kleinkinderen naar je vermoorde zoon of dochter. Wat antwoord je?
Je ontmoet iemand en raakt ermee in gesprek. Wat vertel je?
Een oud collega loopt je tegen het lijf. Hoe vertel je hoe het met je gaat?
Tegen je kleinkind
Gelukkig had een aantal uit onze groep al ervaring op dit gebied omdat ze al oudere kleinkinderen hadden. De dood van hun dochter was ook wat langer geleden. Anderen hadden pas nét een jaar of twee-drie kleinkindjes over de vloer. Dus we waren blij dat we kennis en ervaring op dit gebied konden delen!
Als advies kregen we: bespreek vooral met je kinderen hoe je hier mee om wilt gaan!
‘Toen de vraag kwam, antwoordde ik mijn kleindochtertje: ‘ik vind niet dat je oma je dat moet vertellen, mamma gaat je dat vertellen.’ ‘Dat heb ik natuurlijk ook aan mijn dochter doorgegeven. En vervolgens heeft ze het verteld. Ze is vermoord.’ Het kind ging daarna weer verder met haar spel…
Een ander schrok zo van de vraag en wist op dat moment niets ander te bedenken dan te zeggen: ‘ze was ziek…’ ‘Maar ja, uiteindelijk moest het toch verteld. Maar eerst hebben we het aan een deskundige op dat gebied gevraagd. Die stelde dat je het beste zo eerlijk mogelijk kan antwoorden. Het maakt niet uit of ze nog heel jong zijn. Hou niets achter, verteld meteen de waarheid, want ze voelen het toch al.’
En, natuurlijk vertellen deze kinderen het naderhand op school aan hun vriendjes. Je moet dan ook niet gek opkijken als je daar dan weer achteraf commentaar over krijgt van de ouders van de vriendjes. Maar helaas, het is nu eenmaal een waarheid waar je niet omheen kunt.
Een oude, of juist nieuwe kennis
‘Tja, de meeste kennissen weten het natuurlijk allang. Maar je bent op vakantie, je wilt het plezier voor de groep niet bederven. Dus je verzwijgt het maar wanneer de vraag ov er je kinderen op tafel komt… Toch komt zoiets dan weer boven drijven en wordt er op doorgevraagd. En dan blijkt ineens dat de wereld veel kleiner is dan verwacht. Een van de vakantiegangers kende je dochter! Liep stage bij haar! Tranen met tuiten natuurlijk…’
‘Het is soms balanceren. Ze mogen het wel weten, maar je wilt ze er niet mee opzadelen. Je schreeuwt het niet van de daken.’
‘Nou’, zegt een ander, ‘ik wel. Als iemand me vroeg: ‘Heb je kinderen? Dan wilde ik dat meteen kwijt. Maar dat wordt op den duur wel minder. Ik ben er nu afhoudender in geworden. Ik vertel het wel, ik weet dat mensen schrikken, maar ik praat er dan over verder en dat werkt ook goed.’
‘Wij zijn geen praters. Ik wil er liever niet over praten en ik doe het dus ook niet. Het ligt bij ons ook moeilijk. We hebben nog een jonger kind waar het belastend voor werkt. Daar houden we rekening mee. En daar voelen wij ons weer prettiger bij.
‘Ik loop in mijn werk tegen dit probleem aan. Ik werk in de hulpverlening. Vaak hebben deze mensen emotionele problemen, maar ze vragen wel aan me hoeveel kinderen ik heb…’ Dat is dan supermoeilijk en ik laat het per moment ervan afhangen hoe ik reageer. Mijn problemen wil ik natuurlijk niet op die mensen overbrengen, maar mijn eigen kind kan en wíl ik niet ontkennen!’
‘Ach, weet je, mensen luisteren niet altijd even best…’ Ik antwoord op de vraag of we kinderen hebben eerlijk: ja, we hebben er drie.’ Dan vragen ze daarna wat ze doen. En dan antwoord ik: mijn dochter doet dit, mijn zoon dat…’ Meestal is dat gewoon genoeg en neemt het gesprek een andere wending.’
‘Ja, ik krijg die vraag van mijn leerlingen. Ik vertel het gewoon. Ik heb twee kinderen, een in leven en een is vermoord. Ik ben er heel open in en wind er géén doekjes om!’
Je ziet, we hadden veel verschillende reacties. Bijzonder en ook heel leerzaam om te horen hoe iedereen met dit soort problemen omgaat!